Birgir Þórarinsson, fæddur 23. júní 1965 í Keflavík, er íslenskur stjórnmálamaður sem sat á Alþingi fyrir Suðurkjördæmi frá 2017 til 2024. Hann var fyrst kjörinn fyrir Miðflokkinn en gekk síðar í raðir Sjálfstæðisflokksins. Birgir hefur átt langan og fjölbreyttan feril í opinberri þjónustu, bæði innanlands og erlendis, með menntun í guðfræði og alþjóðasamskiptum. Fyrir þingferil sinn starfaði Birgir meðal annars hjá Sameinuðu þjóðunum á vegum UNRWA, Palestínuflóttamannaaðstoðar Sameinuðu þjóðanna, í Miðausturlöndum á árunum 2014 til 2016. Hann sat í bæjarstjórn Voga á árunum 2002 til 2005 og gegndi ýmsum trúnaðarstörfum innan Framsóknarflokksins áður en hann gekk til liðs við Miðflokkinn. Birgir hefur um árabil komið að félagsstörfum á Suðurnesjum, þar á meðal sem formaður Minja- og sögufélags Vatnsleysustrandar í rúman áratug. Breytt pólitísk starfsvettvangur Birgis, frá Framsóknarflokki til Miðflokksins og síðan til Sjálfstæðisflokksins, endurspeglar hreyfanleika í íslenskum stjórnmálum og fjölbreytni í pólitískum forgangsröðum hans á starfsævinni.
Birgir Þórarinsson, born 23 June 1965 in Keflavík, is an Icelandic politician who served in the Parliament of Iceland representing South constituency from 2017 to 2024. He was first elected for the Centre Party but later joined the Independence Party. Birgir has had a long and varied career in public service, both domestically and internationally, with education in theology and international relations. Prior to his parliamentary career, Birgir worked for the United Nations with UNRWA, the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees, in the Middle East from 2014 to 2016. He served on the municipal council of Vogar from 2002 to 2005 and held various positions of trust within the Progressive Party before joining the Centre Party. Birgir has been involved in civic organizations in the Suðurnes region for many years, including serving as chairman of the Historical Society of Vatnsleysuströnd for over a decade. Birgir's shifting political platform, from the Progressive Party to the Centre Party and then to the Independence Party, reflects mobility in Icelandic politics and the diversity of his political priorities throughout his career.