Ólafur Ísleifsson spyr fjármála- og efnahagsráðherra um það hvort ríkislögreglustjóri hefur heimild til að breyta launakjörum lögregluþjóna á þann hátt að það hækki eftirlaun þeirra. Hann vill vita hversu margir starfsmenn urðu fyrir áhrifum af slíkum samningum, hversu miklar launahækkanirnar voru og hvað þetta kostar ríkissjóð. Spurningarnar gera ljóst að Ólafur telur að það sé spursmál hvort einstakir forstöðumenn stofnana eigi frjálst vald til að auka eftirlaun sumra starfsmanna án þess að það hafi samræmdan áhuga á öllum ríkisstarfsmönnum. Svörin myndu gefa mynd af kostnaði við slíka samninga og hvort kerfi sé til til að hafa eftirlit með slíkum ákvörðunum.
Ólafur Ísleifsson asks the Minister of Finance whether the National Police Commissioner has authority to restructure compensation for police officers in a way that increases their pensions. He wants to know how many employees were affected by such agreements, the size of the salary increases, and what this costs the state budget. The questions suggest Ólafur believes it is questionable whether individual institutional heads should have discretionary power to increase pensions for some employees without consistent regard for all public employees. The answers would reveal the cost of such agreements and whether there are systems in place to oversee these types of decisions.