Þessi þingsályktunartillaga felur í sér breytingu á reglum um það hvernig bankar meta hvort fólk geti fengið húsnæðislán. Tillagan leggur til að bankar líti til þess hvað fólk greiðir í leigu og noti það sem vísbendingu um greiðslugetu, en ekki bara almenna formúlu um útgjöld. Hún var lögð fram vegna þess að margir leigjendur greiða háar leigugreiðslur en standast samt ekki núverandi greiðslumat bankanna til að kaupa sér húsnæði, jafnvel þó að leigugreiðslurnar væru ekki hærri en væntanlegar afborganir lánsins myndu vera. Ef tillagan nær fram að ganga myndu fólkið sem nú þegar greiðir háar leigur og hefur greitt samstöðugt í a.m.k. 12 mánuði geta auðveldara fengið húsnæðislán og komist inn á fasteignamarkað.
This parliamentary resolution proposes a change in the rules banks use to assess whether people qualify for home loans. The proposal suggests that banks should look at what people currently pay in rent and use that as evidence of their ability to pay, rather than relying solely on standard expense formulas. It was put forward because many renters pay substantial rent and have a reliable payment history, yet still fail the banks' current solvency tests for buying a home—even though their rent payments aren't higher than what their loan installments would be. If passed, people who are already paying high rent consistently for at least 12 months would find it easier to get a home loan and enter the housing market.